Pożary w Czarnogórze — kaniony, odcięte drogi i numery alarmowe

Wybrzeże od Herceg Novi po Bar — sucha makia nad zatokami, zabudowa letniskowa wciśnięta między zarośla a drogę. Pożary są tu częste i szybko gaszone, ale dym potrafi zamknąć drogę wzdłuż Zatoki Kotorskiej.

Masyw Lovćen i okolice Cetinje — pożary na stromych zboczach nad Kotorem, widoczne z całego wybrzeża, z utrudnionym dojazdem serpentynami.

Kanion Tary i północ kraju — lasy iglaste w rejonie Žabljaka i Durmitoru; ogień w kanionie jest praktycznie niedostępny dla wozów gaśniczych.

Sytuacja w Czarnogórze zwykle idzie w parze z pożarami w Chorwacji, bo obydwa kraje leżą w tym samym pasie klimatycznym Adriatyku.

Podstawowa trasa nadmorska przechodzi przez wąskie odcinki wokół Zatoki Kotorskiej, gdzie alternatywą jest wyłącznie prom Kamenari–Lepetane. Przy pożarze nad drogą kolejka do promu rośnie do kilku godzin.

Trasa w głąb kraju prowadzi przez tunel Sozina i dalej na Podgoricę. Warto ją znać zawczasu, bo przy zamkniętym wybrzeżu staje się jedynym sensownym objazdem.

Na północy, w rejonie Durmitoru, zasięg telefonii bywa punktowy. Trasę i punkt docelowy warto mieć zapisane offline, zanim wjedziesz w góry.

112 działa w całym kraju. Straż pożarną wzywa się bezpośrednio pod 123, pogotowie pod 124, policję pod 122. Operatorzy w sezonie obsługują zgłoszenia po angielsku, a na wybrzeżu często również po rosyjsku.

Czarnogóra przy większych pożarach korzysta ze wsparcia lotniczego sąsiadów w ramach unijnego mechanizmu ochrony ludności — to oznacza, że akcja może ruszyć z opóźnieniem liczonym w godzinach. Tym ważniejsze jest wczesne zgłoszenie każdego dymu.